Pismo kufickie

KUFA

Przepisując Koran należało nie tylko nie popełniać omyłek, należało go również przepisać jak najpiękniej. W mieście Kufa, założonym przez Arabów w Iraku wkrótce po zdobyciu tego kraju, powstała pierwsza szkoła kaligrafii. Opracowany tam styl pisma, zwany kufi, w krótkim czasie zdobył popularność w całym imperium; tym pismem przepisywano najwcześniejsze egzemplarze Koranu. Linie tego pisma załamywały się pod kątem prostym, a następujące po sobie litery trzymały się ściśle linii poziomej. Z czasem pojawiły się ozdobne wersje tego pisma, gdzie wysokie litery ozdobione były roślinnym motywem lub tworzyły rodzaj plecionki. Pismo to robiło wrażenie monumentalności, zapisane nim wersety Koranu wykuwano w kamieniu i zdobiono nimi meczety. Pismo to, choć dostojne, miało jedną wadę: było pracochłonne, przepisanie w nim całego Koranu zabierało ogromną ilość czasu. Tymczasem zapotrzebowanie na Koran rosło.

THULUTH

Pismo kursywne rozwijało się równolegle do kufickiego, lecz w początkowym okresie używane było tylko do prywatnej korespondencji i oficjalnych dokumentów. W kursywie pionowe linie łączyły się z poziomymi łagodnym łukiem, co oczywiście ułatwiało szybkie pisanie. Kaligrafowie jednak i tu zadbali o estetykę. W czasach dynastii Omajjadów dla oficjalnych dokumentów opracowano duże pismo tumar oraz mniejsze od niego pismo thuluth. Prawdziwa rewolucja przyszła jednak dopiero w czasach Abbasydów, a dokonał jej właściwie jeden człowiek: Abu Ali Muhammad ibn Muqla.

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież