Maghrib

MAGHRIB

Na zachodzie tymczasem kaligrafia rozwijała się własnym torem. Zachód, zwany po arabsku al-Maghrib, wcześnie oddzielił się politycznie od reszty imperium, najpierw dzięki hiszpańskim Omajjadom, którzy nie uznawali władzy Abbasydów z Bagdadu, później dzięki szyickiej dynastii Fatymidów, która opanowała najpierw Tunezję, a później także Egipt. Style bagdadzkich mistrzów kaligrafii nie przyjęły się na zachodzie, używana tam kursywa rozwinęła się bezpośrednio z pisma kufickiego. Litery tej kursywy trzymają się ściśle poziomej linii, początek wyrazu nigdy nie wznosi się ponad tę linię, ani tym bardziej ponad poprzedni wyraz. Linie pionowe są prostopadłe do poziomych, choć przejście między nimi jest łagodniejsze, niż w piśmie kufickim. Zachodni kaligrafowie nie mieli natomiast oporów przed krzyżowaniem ogonków schodzących poniżej linii z wysokimi literami linii następnej, co się nigdy nie zdarza w piśmie kufickim ani w większości wschodnich pism kursywnych (wyjątkiem jest tu thuluth). Ten styl pisma zwany jest maghribi, a jego odmiana używana w średniowiecznej Hiszpanii nosi nazwę andalusi.

Kiedy w średniowieczu islam przeniknął na południe od Sahary, w tamtejszych murzyńskich królestwach powstały również ośrodki kultury, takie jak Timbuktu w dzisiejszym Mali czy Kano w dzisiejszej Nigerii. Murzyńscy kaligrafowie przejęli w zasadzie pismo maghribi, acz ich kaligrafia różni się dość wyraźnie od kaligrafii północnej Afryki. Ten murzyński styl pisma zwany jest zwykle sudani.

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież