Mir ali

MIR ALI

Tymczasem na wschód od Bagdadu Irańczycy rozwijali własne style kaligrafii. Początkowo z pisma tawqi rozwinął się styl taliq, popularny wśród perskich kaligrafów. Przełomowy był jednak sen, jaki pewnej nocy miał znany kaligraf, Mir Ali Sultan al-Tabrizi. Mir Ali był ambitny i modlił się o dar stworzenia nowego stylu w kaligrafii. Pewnej nocy objawił mu się we śnie imam Ali, zięć Proroka, i kazał mu obserwować ptaki; innej nocy we śnie zobaczył pardwę i obserwując jej lot doznał inspiracji. Opracował nowy styl, który nazwał naskhi taliq, a w skrócie nastaliq. Pismo to wyraźnie się różni od stylów al-aqlam al-sitta. Przede wszystkim podkreślonę są różnice w grubości kreski: pionowe linie są cieniutkie i raczej niewysokie, poziome są grube i długie, a ogonki zataczają często głębokie łuki. Wyrazy nigdy nie trzymają się poziomej linii: początek wyrazu zwykle wznosi się ponad nią, a często ponad końcem poprzedniego wyrazu, choć nigdy (w przeciwieństwie do thuluth) nie przecinają się linie. Istotne jest nie ustawienie liter w równym rzędzie, lecz harmonijne rozłożenie ich na stronie, dlatego wersety często pisane są nie wzdłuż strony, lecz na ukos. Styl ten uznany został za nie nadający się do przepisywania Koranu, natomiast uznano, że nadaje się idealnie do zapisu języka perskiego. Wielkie dzieła poezji perskiej przepisywano pismem nastaliq.

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież