Shaikh Hamdullah

SHAIKH HAMDULLAH

Z końcem średniowiecza w Anatolii powstało potężne państwo tureckie, które opanowało nie tylko Bałkany, ale także arabski Bliski Wschód. Turcy tradycyjnie byli pod przemożnym wpływem kultury perskiej, w kaligrafii przejęli oni bardzo wcześnie perskie pismo nastaliq; w XV wieku jednak zaczęła się wyodrębniać specyficzna kultura turecka. W kaligrafii rozwinął się turecki styl divani, który ostatecznie dopracował żyjący na przełomie XV i XVI wieku Shaikh Hamdullah, największy kaligraf ottomański. W piśmie tym wyrazy planowo nie trzymają się poziomej linii, zaczynają się wysoko ponad nią i schodzą ku dołowi niemal pod kątem prostym. Wyrazy kończą się kolistym ogonkiem, przy czym kolisty ogonek ma również często występująca litera alif (w innych stylach będąca tylko pionową kreską), co nadaje pismu specyficzny rytm. Wyrazy pisane są blisko obok siebie, ich linie często się krzyżują, tak że niezwykle trudno jest wstawić cokolwiek w napisamy już tekst. Ta ostatnia cecha spowodowała, że styl ten przyjęto do pisania oficjalnych dokumentów, by zabezpieczyć je przed ewentualnym sfałszowaniem. Stąd też jego nazwa: divan-i-humayun znaczy "rada stanu". W XVII inny wielki turecki kaligraf, Hafiz Osman, opracował jeszcze ściślejszą wersję tego pisma, zwaną humayunijali-divani. W piśmie divani nie używano zwykle kreseczek oznaczających samogłoski, natomiast w humayuni pojawiają się nie tylko te kreseczki, ale także mnóstwo kropeczek, które nie mają żadnego znaczenia, tylko wypełniają przestrzeń między literami.

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież